Fuzz

 

Vandaag is het volgens Facebook, vijf jaar geleden dat ik de Fuzz ontdekte. Een lunch café op de hoek van het straatje dat naar de Oranjesingle loopt, vanaf het Faberplein.
Dat is het plein waar vroeger de stadswinkel zat, maar ook weer niet heel vroeger, want toen was het dat plein met die roestige schommel.

Het Faberplein schijnt trouwens helemaal geen Faberplein te heten. Dat is een soort Carnavalsnaam. Net als Knotsenburg. Het Faberplein heet alleen het Faberplein als er feest is.
Maar volgens mij weet niemand hoe het anders heet, dus het kan zijn dat zelfs Google het inmiddels gewoon Faberplein noemt.
Het is trouwens ook het plein waarvan mijn moeder altijd roept:
“Ik weet nooit precies hoe het hier zit!”.
Maar dat is waarschijnlijk meer regel dan uitzondering.
Niemand begrijpt dat meer.

Anyway, daar op het Faberplein, in een hoekig oud pand met een terras ervoor, daar kwam vijf jaar geleden The Fuzz. Een nieuw lunch café van vader en zoon.

Ik had een Australische vriendin met heimwee, en die had het café al binnen een uur ontdekt. Dus blijkbaar is er iets Australisch aan…
Misschien omdat t zo mannelijk is?

Want 2012 waren Andere Tijden.
We waren nog collectief verliefd op meisjesachtige café’s met veel roze en accentkleur fel groen. Kinderen konden er zonder gevaar voor eigen leven worden losgelaten en er was een parkeerplek voor kinderwagens.
De Fuzz was de eerste plek waar je ook met een baard naar binnen mocht, zonder dat je werd aangekeken alsof je een tatoeage kwam halen.
Sterker nog, Michiel de eigenaar had zelf een baard, en een grote gezellige buik, waar je het liefst even tegenaan wilde kruipen.
Die neiging had ik bij de zwangere buiken van de roze cafés nooit.

Op de kaart stonden belegde broodjes met pastrami en tosti’s waar zoveel kaas op zat, dat ik sindsdien totaal onbemiddelbaar ben, en alle andere tosti’s bij alle andere café’s maar droog vind.
En te volkoren.
Dus als ik ergens anders ben eet ik nacho’s. Dat is de schuld van de Fuzz.

Kinderen waren welkom in de Fuzz, maar ze kregen mini marshmallows en Babychino. Dat was cappuccino maar dan in een heel klein kopje. Kortom kinderen werden er behandeld alsof mama van huis was, en vader t voor t zeggen had.
Wat natuurlijk ook zo was.

Er was er maar één die er niet van hield als er kinderen waren. Dat was de aanloopkater Bert. Hij lag vaak op het bankje, op een kringloop kussen uit de jaren 70, waar een geborduurd oranje poesje opstond.
Maar als er kinderen waren, vertrok Bert.
Dan ging hij naar de kapper, of de accountants, of de vele studentes die hem ook s nachts binnenlieten en bij wie hij in bed mocht.

Inmiddels komt Bert alleen nog bij de Fuzz om te klagen over het lawaai en om te eten. Het is een oud mannetje geworden. Een lieve mevrouw op de Oranjesingel heeft een tuinhuisje voor hem gemaakt, en daar is hij nu bijna altijd. Met uitzondering van zijn dagelijkse foerageerronde langs de Fuzz speelt zijn leven zich af op een paar kindervrije vierkante meters, waar niemand hem stoort.

Maar ik denk dat hij nog precies weet hoe het zit.

Suzanne
M Yoga Nijmegen
Yoga voor levensgenieters

Like M Yoga op Facebook of subscribe op dit blog voor meer columns.

Wat wil jij deze zomer doen?

In juli en augustus geef ik een Summer Intensive.
Dit is een serie van 7 lessen, in juli en augustus.
Aan jou de vraag wat daar in moet zitten.
Wat is nou echt een onderwerp waarvan je zegt:
NOU!
ALS SUZANNE DAT ERIN STOPT OMG DAN KOM IK ECHT!!

Ik ben voornemens om zoveel mogelijk wensen te honoreren.

Laat je het me weten?
email Suzanne
s_beenackers@hotmail.com

 

Advertenties