Kinderen

Of ik ooit wél kinderen had gewild. Dat was de vraag. Want ik had geen hekel aan kinderen, dacht de vraagsteller.
Dat klopt.
Ik heb helemaal geen hekel aan kinderen.
En als baby vind ik ze zelfs uitgesproken lief en schattig. Misschien omdat een baby precies evenveel weegt als een kat. Of misschien vind ik daarom juist katten zo lief.
Anyway, ik en babies gaat heel goed samen. Ik en kinderen gaat goed samen.
Ik en pubers gaat nog beter samen.
Ik met studenten gaat t beste.
En t allerbeste ga ik met vijfenzestig plussers, maar dat was de vraag niet.
Maar op zich ga ik dus ook goed met babies.

Toen ik jong was, dacht ik altijd dat ik ze wel wilde. Voor ik dertig was, dan was het nog iets bijzonders. Net zoals trouwen. Want ik wilde binnen een maand trouwen met mijn vriend. Of eigenlijk wilde ik direct zwanger worden, maar omdat we allebei onze propedeuse nog niet eens hadden, leek me dat niet handig. Dus dan maar trouwen. Om onze liefde te bezegelen.
Maar ja, trouwen in plaats van een kindje (wat we echt wilden) dat vonden we eigenlijk ook weer stom.
“Je beseft wel dat als we nu niet trouwen, het van mij niet meer hoeft he?” zei ik.
“Nu was het bijzonder geweest, maar als we wachten, dan wordt t normaal. Alles na nu, is minder leuk en speciaal, dan nu trouwen.”
Ja, dat vond hij ook.
En zo werden de kinderen verschoven naar “voor ik dertig ben”, en werd er niet getrouwd.

Tweede helft jaren negentig meende een hele lieve mevrouw bij mij een zeker gebrek aan enthousiasme voor het krijgen van kinderen te zien.
“Je hoeft ze niet hoor,” zei de lieve mevrouw.
“Ik wil ze heus wel!” antwoordde ik kribbig.
Maar ze had me wel aan het denken gezet.

Binnen een paar maanden wist ik:
ik wil ze helemaal niet.
Dat ik vroeger dacht dat ik ze wel wilde was een combinatie van automatisme (tienertijd) en heel verliefd zijn (nieuwe vriend).
Maar inmiddels was ik eind twintig en leefden mijn vriend en ik meer als Jip en Janneke dan als geliefden. We koesterden ons innerlijk kind, en dat van elkaar, en hadden totaal geen behoefte aan gezinsuitbreiding.
We woonden niet eens samen.

Jaren later zijn mijn vriend en ik uit elkaar gegaan. Ik was klaar met Jip en Janneke spelen en had een enorme behoefte aan een onbetrouwbare man. En niet om me mee voort te planten.

Ik heb er alles op alles voor gezet:
gebroken met mijn vriend
op een handvol datingsites gezeten
meerdere flings en talloze afspraakjes gehad
En hoewel er vele haken, ogen, en scherpe randjes aan bleken te zitten, heb ik er nooit spijt van gehad.
Sterker nog, als je mij aan de praat krijgt over hoe dat nou is om vanaf je vierendertigste bewust vrijgezel te zijn dan krijg je antwoorden als:
“Ik had t nooit willen missen.”
“Je krijgt er heel veel voor terug.”
“Ik zou niet anders willen.”
en
“Het is t allemaal waard.”

Waar heb ik dat nou eerder gehoord?

~Suzanne
M Yoga Nijmegen
yoga voor levensgenieters

Vond je het een mooie column?
Als je je opgeeft voor dit blog krijg je ze zodra ze geschreven zijn.

Daily Yoga

Ik maak iedere dag een yogavideo voor je.
Mijn yogavideo’s zijn 30 minuten inclusief lange ontspanning,
en gebaseerd op titels van Madonna

Subscribe op YouTube of volg M Yoga op Facebook of Twitter om de dagelijks yoga met mij te doen.

Vandaag: One More Chance
Een ballad over een man die nog een kans wil bij Madonna. En ik denk dat t Carlos Leon is, de man van wie ze een dochter kreeg twee jaar later.
Maar oordeel zelf.

Advertenties