Ook oké

Gisteren vergreep ik me in alle vroegte aan mijn schrijverswebsite. Nog voor ik alle dingen had gedaan die voor mij belangrijk waren, zat ik al tot over mijn oren in de WordPress thema’s.

Een paar weken geleden wilde ik namelijk mijn schrijverswebsite dezelfde look geven als die dit blog al vanaf het begin heeft gehad; tiles/ tegeltjes.
Een overzicht waar de foto centraal staat, en je geen tekst ziet.
Ook mijn andere site M Yoga International, had ik zonder enige moeite deze revamp gegeven.

Maar mijn schrijverssite is veel professioneler dan deze.
Dit betekent eigenlijk voornamelijk dat je om de haverklap een professional nodig hebt. Bijvoorbeeld omdat het WordPress thema dat je zelf zonder enige moeite op je twee M Yoga sites hebt geladen, niet te downloaden is naar je “professionele” site.
Professioneel betekent dus voornamelijk erg onhandig.
Mocht je dus zelf een site maken? Dan raad ik je aan dit te doen via wat “mijn” website hulp WordPress-Wordpress noemt. Je site draait dan niet alleen op WordPress software, maar je wordt ook gehost door WordPress. WordPress verzorgt automatisch alle updates, zorgt dat alle plugins goed werken, en je kunt voor $18 een .com domeinnaam voor je site claimen. Deze betaling doe je dan ook bij WordPress.
Kortom WordPress-Wordpress is AMAZING en WordPress-any other provider zuigt kokosnoten. Als je nou dat onthoudt voor je als digibeet je site laat bouwen door een professional, zoals mijn schrijverssite in 2010, dan bespaar je jezelf zeven jaar na dato een hoop ellende als je een foto-thema op je voorpagina wil zetten dat for some reason, nog wel op WordPress-Wordpress staat maar niet meer beschikbaar is voor professionals.

Anyway, ik had dus aan mijn WordPress hulp gevraagd of hij wist of het uberhaupt klopte dat ik dit soepel lopende WordPress foto thema niet kon vinden voor mijn schrijverssite. Ik kon t me niet voorstellen dat uitgerekend de handmatig geprogrammeerde onafhankelijke sites geen software meer kregen, en de standaard gehoste sites met minder mogelijkheden wel.
Didn’t make sense.
Hij schreef me dat het klopte, en gaf een lijst van vijf alternatieve thema’s, die allemaal een foto voorkant en een right side bar hadden – mijn twee vereisten.
En die mail was al een week oud. Ik was er nog steeds niet aan toe gekomen er ook maar iets mee te doen, tot die zondagochtend.

Wat volgde was een ontmoedigende wild ride langs thema’s die óf niet werkten – dit was het merendeel, de site was dan ook onbereikbaar voor bezoekers wat zenuwslopend was – óf ze waren foeilelijk. Mijn site is opgetuigd geweest in een kleur groen die de ouderen onder ons nog kennen van telefooncellen en PTT bestelbusjes. Nog mijn oprechte excuses aan de argeloze bezoeker, die op dit dieptepunt in de Nederlandse vormgeving mijn site heeft bezocht.

Vervolgens kon ik op de pagina met geinstalleerde thema’s mijn oude thema niet meer terugvinden. Ook kon ik geen knop of optie vinden, om al die junk thema’s eraf te gooien, en zo wat helderheid te scheppen. In een mijnenveld aan niet functionerende thema’s, spuuglelijke thema’s én het oorspronkelijke customized thema – dat ook HALLO 2010 ademde maar waar wel het vinkje “toon samenvatting” daadwerkelijk iets deed, waardoor de voorpagina er voor drie hele minuten iets beter uitzag – in dat mijnenveld ploegde ik naarstig naar mijn oorspronkelijke wit met roze accent thema.

Het thema dat weigerde een samenvatting te tonen op de voorkant;
in zoekresultaten, in categorie resultaten, basically anywhere.
Het thema dat er altijd op stond de volledig twee, tien of veertig A4tjes van je blogpost weer te geven.
Het thema dat mijlenver verwijderd was van de gelikte foto voorkant die ik wilde.
Het thema dat er voor zover ik wist er persoonlijk verantwoordelijk voor kon zijn dat ik geen Facebook button kon maken, geen Twitter feed had, en dat mijn stukken op een desktop geen share knoppen hadden.
Dat thema?
Dat was ineens mijn droomthema.
Na een uur foutmeldingen, en verkleedpartijen waarbij mijn website in the most hideous creaties was gehesen, verlangde ik vurig terug naar mijn eenvoudige, rustgevende thema, dat ik ongeveer achttien maanden geleden helemaal zelf had geïnstalleerd.
Toen ik het eindelijk had gevonden, en de refresh button zich tot een oase van rust ontrolde slaakte ik een diepe zucht.
Eindelijk.

Ineens intens dankbaar zijn met iets dat je al had – dat is misschien wel mijn favoriete levensgeluk.

Toen mijn beste vriendin helemaal moest emigreren om met haar geliefde te kunnen zijn, toen was ik ineens zo blij met mijn minnaar met wie ik bij wijze van spreke gewoon een beetje kansloos kan aanrommelen.

Toen ik de kans kreeg haar bank over te nemen, die veel beter was dan mijn tweepersoons-slaapbank die altijd uitgeklapt staat omdat er ergens een veertje mist, en ik al een afspraak met de DAR had staan en blij was dat ik eindelijk Het Probleem Bank ging aanpakken, en ik me vervolgens realiseerde dat ik op die bank met al mijn vriendjes van de afgelopen tien jaar heb gelegen?
Toen wilde ik die bank ineens helemaal niet meer kwijt!
Er was helemaal nooit Een Probleem Bank.

Toen ik me voornam a.s.a.p. een “echte professional” te worden, en mezelf iedere paar maanden te laten fotograferen zodat ik gelikt materiaal had voor deze blogposts, of anders voor mijn Confessions of a Yoga Teacher columns op mijn schrijverswebsite?
Met een glimlach in de prullenbak gegooid, the minute dat ik me realiseerde dat ik de Bitmoji plaatjes super-cute vindt en ze ook heel goed bij me passen.
En voor mijn schrijverssite Google ik iedere keer weer een plaatje van Carrie Bradshaw/ Sex and the City. Hoef ik ook geen middag voor voor de camera te staan.

Of het nou gaat om mijn werk, mijn lichaam, mijn relaties, mijn huis;
de lijst met “probleemgebieden” die uiteindelijk helemaal geen probleem bleken te zijn is eindeloos. Meestal begint het ermee dat t me duidelijk wordt dat iets meer werk is dan ik dacht. Of dat ik me realiseer dat ik t niet zelf kan oplossen. Dan stel ik me zo voor wat ik ook allemaal met die energie kan doen, of hoeveel tijd of geld ik bespaar.
Dat is de fase waarin ik denk; dit is eigenlijk ook wel oké.

Maar daarna kijk ik ineens heel anders naar mijn website, mijn bank, mijn lichaam. Alsof de schellen me van de ogen zijn gevallen en ik nu pas de ware schoonheid zie.
En dat is het moment dat mijn hart echt overstroomt van dankbaarheid, en ik denk;
“Wow! Dit is echt super fantastisch! Ik zou niet anders willen.”

Zondagochtend, voor ik alle dingen had gedaan die voor mij belangrijk waren?
Had ik dus helemaal niets bereikt.
En toch al heel veel gewonnen.

~Suzanne
M Yoga Nijmegen
yoga voor levensgenieters

schrijverssite

Ik schrijf dagboeken en erotica (trigger word, trigger word!) en dit is de schrijverssite waar ik de hele zondagochtend mee over de vloer heb gerollebold.
Wat mijn hulpverlener in all things WordPress, ook voor mij heeft gedaan is alle links weer werkend gekregen van mijn private mailing!
Nu staat dus niets meer in de weg om deze mail vol geheimen, die niet openbaar zijn, weer met regelmaat te versturen.
Je kunt je hier opgeven voor deze LS Harteveld private mailinglist
Als dank stuur ik je het laatste exemplaar, Blote Kont, handmatig toe.

Meer columns?

Als je subscribed op dit blog krijg je ze per mail.
Je kunt de subscribe knop vinden op deze pagina.

Oké met Engels?
Ik geef weer dagelijks yogalessen van een half uur op
M Yoga YouTube.

Al mijn werk, Nederlands- en Engelstalig, én alles dat ik onder mijn schrijverspseudoniem schrijf waaronder het werk voor de Witte Tijgerin,
komt ééns per twee weken uit op M Yoga International
inclusief een extra column
Ook hier kun je subscriben, zodat je nooit iets mist.

M Yoga Facebook
M Yoga Twitter 

Advertenties