Louise Hay overleden

Dat je t kopieerapparaat moest zegenen om het fijner te hebben op je werk. Dat was in 1998, toen ik Life! Reflections on your journey vluchtig doorkeek in de boekhandel, zo’n provocerend idee, dat ik er niet over peinsde het boek te kopen.
Ik woonde in Australië. Zowel mijn partner als ik hadden te kampen met tegenslagen op t werk, en ook het land zelf was niet het land van onze dromen waar we naartoe hadden willen emigreren als onze lakmoesproef van zeven maanden wel positief was uitgevallen. Maar we moesten nog even door. Met de kiezen op elkaar.
“Zegen het kopieerapparaat. Affirmeer dat je met iedereen een goede relatie hebt vooral met *vul naam in van willekeurige horror collega*”
Ik was er niet aan toe.
Met een smak gooide ik het boek terug in de bak.
Op weg naar huis, in de veerpont over de Swan river naar ons prachtige appartement aan Mill Point Road, zei ik in zo voorzichtig mogelijke bewoordingen tegen mijn vriend wat ik had gelezen. Ik weet niet wat ik verwachtte. Waarschijnlijk dat we samen zouden kunnen giechelen van;
“Tsss, volstrekt debiel!”
Maar mijn vriend reageerde heel anders.

1998 1_0001

in ons appartement dat uitkeek over het park en de rivier

Hij leek veel eerder dan ik te begrijpen dat het boek een aantrekkingskracht op me had. En, wederom, vermoedelijk jaren voor ik er zelf achter was gekomen, dat ik alleen maar een klein zetje van vertrouwen nodig had om me aan deze nieuwe manier van denken over te geven.
“Zullen we morgen teruggaan, om te kijken of het boek er nog is?” vroeg hij.
Dat deden we. En sindsdien ben ik om.
Vroeger noemde ik het “Ik ben heel new age.”
Door het zo compromisloos te stellen voorkwam ik dat ik mezelf zou moeten verdedigen. Want “new age” is zo n niet-wetenschappelijke term, dat hij onmogelijk aan te vallen is. Net zoals iemand die christelijk is zichzelf ook niet hoeft te verdedigen.
De eerste maanden nadat ik Louise Hay had leren kennen – ik was inmiddels jarig geweest en had al haar boeken bij elkaar verzameld – liep ik echt als een reborn Christian rond. In de zevende hemel.
Ze zeggen dat religie dezelfde geluksstoffen maakt als drugs, en ik kan beamen dat dat zo is. En ik ben nooit van mijn geloof gevallen. De afgelopen jaren hebben we in de yogales regelmatig “gewerkt” (wie wil mocht een kaartje trekken – stel je er geen al te dogmatische dingen bij voor) met de kaartenset “I can do it” van Louise Hay.
Ik heb net het doosje gepakt- en het kaartje hiernaast lag bovenop.
“I am in the process of making positive changes in all areas of my life.”
Treffender had het niet gekund. Want in tegenstelling tot dat waar iedereen aanstoot aanneemt, namelijk dat zij beweerde dat ziekte ook een geestelijke oorzaak had net als alle andere negatieve dingen in je leven, was de kern van haar boodschap veel eenvoudiger;
Richt je op wat je kan veranderen.
Of je gelooft dat je je gezondheid wel of niet kan veranderen, is aan jou. En eigenlijk niet relevant om iets aan haar werk te kunnen hebben.
Louise zegt alleen: als je denkt dat je het niet kan veranderen, richt je er dan ook niet op.
Sinds mijn allereerste new age boek heb ik er uiteraard talloze gelezen, maar geen enkele heeft zoveel indruk gemaakt, of met me gedaan, als het eerste. Net als de eerste yogales die aanslaat, bij een voor jou passende docent, is ook je eerste self-help boek een ervaring die je niet over kunt doen.
Ik heb wel bijgeleerd. Recent zelfs nog. Namelijk dat een mindset journal, dus het dagelijks schrijven over ingevingen die je krijgt, of uitschrijven van de belangrijkste punten die je uit een boek haalt, voor mij essentieel is om me een nieuw gedachtegoed eigen te maken. Alleen maar visualiseren en affirmeren, werkt niet voor mij. Ik moet schrijven, en dat moet met pen en papier zijn, net als op de middelbare school en mijn uittreksels op de universiteit. Alleen zo kan ik dagelijks mijn geest slijpen.
Want uiteindelijk is er maar één iemand die bepaalt hoe het er in mijn bovenkamer uitziet, wat er gedacht wordt, waar de aandacht naartoe gaat, en wat wel of niet mogelijk is in mijn leven.
En dat is niet die willekeurige horror collega.

~Suzanne
M Yoga Nijmegen

Advertenties