Waar word je nou echt dik van?

Ik moet er nog een beetje inkomen! :D
Zo postte ik net een bericht (dag 3 van Reboot) op mijn gewone Facebook pagina, terwijl dat voor de leden van het Harry Potterjaar was, die exclusief toegang hebben tot Reboot.
Reboot is een dagelijks oefenprogramma voor leden, waarbij ik deel hoe ik in 100 dagen 15 kilo afval. Ja, zonder dieet of idioot sporten.
Ik gebruik het boek The Gabriel Method van Jon Gabriel als basis. Hij legt uit dat je lichaam dik wil zijn. Het heeft daar goede redenen voor. En inmiddels heb ik zo n donkerbruin vermoeden dat 15 kilo gewichtsverlies zo ongeveer staat voor 15 redenen.
Waarvan ik de eerste maar al te goed ken.
You see; het gewicht is maar bijzaak.
Ten eerste is je gewicht totaal niet gerelateerd aan je inname. We kennen allemaal die collega die zich ongans kan eten en geen gram aankomt. En anderen komen al aan van water.
En dat is maar goed ook!
Het lichaam bepaalt namelijk zelf wat voor jou een veilig gewicht is, en kan vervolgens echt met heel weinig voedsel al die broodnodige vetlaag aanleggen.
En andersom kan t lichaam, als t denkt dat t voor jou van levensbelang is dun en snel te zijn, al het eten er aan de achterkant weer uitgooien zonder enige reserves op te slaan.
Maak dus nooit de fout dat je denkt ook maar iets te zeggen hebt over hoe dik je bent; jouw lichaam wint altijd. Het zal je dwingen vet en suiker te eten, goedschiks of kwaadschiks, als t lichaam denkt dat er zo snel mogelijk grote hoeveelheden vet nodig zijn.
Maar er is meer. En daar gaan die 15 redenen over.
Iedere kilo is als het ware één reden waarom jouw lichaam vet wil opslaan. En mijn belangrijkste is;
werkverslaving.
Door mijn werkverslaving zit mijn bewustzijn al bijna tien jaar in de computer, en niet in mijn lichaam. Daardoor mis ik eetmomenten, want “nog ff doorwerken en dan is t af”
Vervolgens slaat mijn lichaam – als t eindelijk gevoed wordt – die boel voor de zekerheid maar op in vet want wie weet hoe lang t nog duurt voor er weer wat langs komt.
Op de dag dat ik mijn tien boeken afmaakte stond ik om half 8 s avonds nog achter mijn bureau, ongedoucht, net niet meer in ochtendjas maar meer dan n joggingbroek was t niet.
Ik had de hele dag geen maaltijd zittend gegeten, had enorme honger, en over 15 minuten moest ik weg om les te geven.
15 minuten om te douchen en te “eten”.
Geen wonder dat mijn lichaam de laagjes vet op elkaar metselde, ik verwaarloosde het gewoon en keek er een decennium niet naar om. De enige reden dat het er zo goed uitziet na al die jaren misbruik, is OMDAT het zo slim is geweest vet op te slaan. Als t dat niet had gedaan was ik allang dood geweest waarschijnlijk. Dus nee, ik neem t mijn lichaam niet kwalijk.
In Reboot heb ik al een aantal keren laten vallen;
“Afvallen is niet makkelijk. Maar niet om de redenen die je denkt.”
Daar bedoel ik mee dat wat jij dacht dat “het werk” was bij afvallen (zelfbeheersing en matiging) niet het echte werk is. Het echte werk is door al je trauma’s en rotzooi heenwerken waarom jouw lichaam uberhaupt die FAT-ON schakelaar omzet. Bij mij staat absoluut op nummer 1 de werkverslaving en daarmee gepaard gaan, het niet voelen waar mijn lichaam behoefte aan heeft. Jon Gabriel zegt; “Eet wanneer je honger hebt.” Maar wie verslaafd is, voelt helemaal geen honger. Voelen wanneer je honger hebt, en dan pas, of al, gaan eten, is zo ongeveer het moeilijkste wat er is.
Ik denk dat ik met mijn eerste “reden” het onder controle krijgen van mijn werkverslaving wel even zoet ben. En daarna zie ik nu al aankomen; de vriendin die me verraden heeft, en de minnaar die me dumpte.
En het loont altijd. Want hoe lang je er ook over doet om slank en gespierd te worden, al die oude zooi wilde je toch al niet meenemen naar je mooie nieuwe body.

~Suzanne
M Yoga Nijmegen

 

Advertenties