Piratenbordje

klik op het plaatje om deze pratende mini Kylo Ren te kopen bij Bol. Die is ook te lief voor woorden, net als het piratenbordje.

Gisteren vertelde mijn moeder dat ze had gegeten in een restaurant waar ze een “Piratenbordje” op het menu hadden. Het was voor kinderen en kostte nul euro. Je kreeg dan alleen een bordje, een servet en bestek. De rest moest je roven.
Dat vond ik te lief voor woorden!
Bovendien zag ik direct mogelijkheden voor volwassenen! Stel je bent met twaalf mensen en twee mensen bestellen een piratenbordje!
Dat wordt echt heel erg grappig, omdat deze mensen dan aangeven dat ze gaan roven.
Ik kon me voorstellen dat deze dynamiek zelfs het meest saaie etentje op zou fleuren. Mijn vader roofde ook altijd van je bord. En zijn vader (mijn opa) roofde zelfs hele pannenkoeken bij zijn kleinkinderen.
Het was geweldig.
Vooral omdat we dat bij opa niet verwachtten. Dus we hebben eerst heel lang gezocht waar die pannenkoek van mijn nichtje Marloes nou was gebleven.
Mijn vader streed juist met open vizier. Als hij zijn bord leeg had, pakte hij zijn vork, begon de tafel rond te speuren en zei met een glimlach onder zijn grote snor:
“Bij wie zal ik eens gaan roven?”
Vooral de familieleden die nog vlees hadden moesten enorm opletten. Ik vond papa’s drang om eten te roven heel stom, en mama vond het vooral erg onrustig. Maar achteraf vond ik t erg grappig, en vertelde ik er vaak over.
Het Piratenbordje uit het restaurant bracht dus goede herinneringen boven.
Maar ineens vroeg ik me wel af hoe het kon dat ik zo n zwak had voor roven, terwijl ik bekend sta om mijn afschuw van tapas?
Tapas zijn kleine gerechtjes die je als tafel bestelt, en waarvan dan niet duidelijk is van wie wat is. Er wordt vanuit gegaan dat iedereen alles mag pakken, en dat als een gerechtje op is dit wordt bijbesteld.
Dus als jij vegetarier bent dan betaal je mee aan de carpaccio van de anderen, plus je bent constant je vegetarische fritata kwijt want zij eten wel van jou mee. 
Ik weet weinig dingen zeker maar dat tapas de duivel is, daar twijfel ik niet aan.
Ik heb in 2005 een pizza gedeeld met Hilde van de yoga opleiding, op haar verzoek I was just trying to be agreeable. Ik heb nu nog spijt dat ik toen geen hele heb besteld. En een jaar later heb ik een mandje naan brood gedeeld bij een Indiër die alles vers maakte en er dus meer dan een uur over deed voor je hoofdgerecht er was. Dit was erg slecht voor de sfeer. Pizza en naan brood waren de eerste gerechten die ik voor mezelf opeiste, en ik inmiddels ben ik fundamenteel tegen het delen van eten.
Dus waarom koester ik dan zulke warme herinneringen aan mijn rovende familieleden? En waarom ben ik er voor dat het Piratenbordje standaard bij alle restaurants op de kaart komt? Dat klopt toch niet?
En ineens wist ik het.
En dit was een heel belangrijk inzicht dat zowaar ook nog met yoga te maken heeft.
Het verschil tussen tapas en roven is: Bij tapas wordt ervan uitgegaan dat eten delen de normaalste zaak van de wereld is. Terwijl een rover erkent dat dit helemaal niet normaal is, maar dat hij of zij het toch gaat doen.

Een rover erkent dat hij grenzen overgaat waar een tapas eter ontkent dat er überhaupt grenzen zijn. Ik weet niet waar tapas eten vandaan komt maar er lijkt een communistisch principe aan ten grondslag te liggen. Geen christelijk. Vanuit de christelijke traditie is delen namelijk iets wat je bewust doet. Je geeft iets wat van jezelf is, aan een ander. Tapas heeft t uitgangspunt dat alles sowieso al van iedereen is. En dit is waar de schoen wringt.
Alles is namelijk niet van iedereen.
Not on my shift.
En toen legde ik het verband met een les die we bij de yogaopleiding leerden. En pas achteraf besef ik hoe bijzonder deze les was. Want binnen de yogawereld wordt yoga bijna zonder uitzondering verkocht als:
“Iedereen kan yoga doen.”
Maar weet je wat wij juist leerden?
“Yoga vraagt iets van je.”
So true!!
Inmiddels ben ik er heilig van overtuigd dat de kracht van yoga voor 80% zelfs helemaal niet yoga zit. Maar in dat ongedefinieerde wat het van je vraagt om überhaupt yoga te doen.

Alles in je leven vraagt resources in de vorm van tijd, aandacht en het overwinnen van weerstanden of uitdagingen. Een “Yes” betekent dat je er zoveel uithaalt dat je die resources wilt besteden.

De tijd die je ervoor vrij moet maken.
De discipline die je op moet brengen.
De weerstanden die je moet overwinnen om (dagelijks?) thuis yoga te doen of de storm waar je doorheen moet om op de les te komen.
Yoga vraagt van je dat je al je smoezen, weerstanden, onzekerheden en stemmen in je hoofd met redenen om géén yoga te doen overwint.
Dát is yoga.
Dat is de eerste 80% van het effect van yoga. To show up. 
En natuurlijk kun je dan die laatste 20% effect op yoga halen door te letten op hoe je de oefeningen doet, en zijn er manieren waardoor je yogaoefeningen nog “beter” worden. Ik deel die theorie met je in de les onder de naam Rockstar yoga (lesblok januari/ februari, zie hieronder).
Als je suggereert dat yoga heel makkelijk of vrijblijvend is, maak je ook geen energie/ resources vrij om weerstanden te overwinnen. Dan ga je niet als je een keer niet lekker in je vel zit, of als er iets tussenkomt. Terwijl als je van tevoren zou weten dat yoga iets van je vraagt, je al 80% van de effecten binnen hebt zodra je de mat onder je voeten voelt? 
Dan kom je wel!
Dan weet je: zodra ik op de mat sta, heb ik mijn inspanning al geleverd en het effect al behaald. Daarentegen is denken dat iets makkelijk is, vanzelfsprekend, of alleen maar leuk, de snelste manier om erin te falen. Want dan maak je geen resources vrij. Net zoals het vanzelfsprekende karakter van eten delen de snelste manier is om mij totaal in de weerstand te gooien. Omdat niet erkent wordt dat ik weerstanden moet overwinnen. Omdat niet erkend wordt dat er over mijn grenzen wordt gegaan. 
Niet erkennen dat yoga iets van je vraagt, leidt tot problemen.
Niet erkennen dat het eten op je bord van jou is, leidt tot problemen.
Terwijl als jij een piratenbordje bestelt? Dan weet ik dat ik verrekte veel moeite moet doen om mijn pannenkoek zelf op te mogen eten.
Maar dat juist jij erkent dat mijn pannenkoek van mij is.
En dat doet wonderen voor de sfeer.

~Suzanne
M Yoga Facebook
Twitter

Subscribe op dit blog, dan krijg je deze columns direct.

 

Advertenties