Vergeet nooit wat je echt wilt. Bespaart een hoop tijd. Soms zelfs achttien jaar.

Brad en Jen zijn weer bij elkaar.
In februari kondigde Jennifer aan dat ze ging scheiden van haar tweede man, Justin Theroux. En drie keer raden wie er nu ineens in beeld is; de man die bij haar wegging omdat hij liever met Angelina Jolie wilde zijn.
De man waar ze maar niet overheen kwam (denk ik).
De man die ze wanhopig probeerde te vergeten en dat bekrachtigde door leuke relaties aan te knopen met de knapste acteurs die trouwens allemaal erg op Brad leken, maar dit terzijde.
Dertien jaar na de scheiding is ze weer terug bij af.
And who can blame her?
Oude liefde roest niet.
Maar toch vraag ik me iets af.. En je hoeft het niet met me eens te zijn, maar stel je dit gewoon even voor.  Wat als, Jennifer Aniston haar hele “I m moving on” facade met al die andere mannen had gelaten voor wat het was? En had gezegd:
“Het was een fantastische tijd met Brad. Ik heb nu wel vriendjes en minnaars, maar ik geen echte relatie. En die hoef ik ook niet.”
Want ik denk namelijk dat ze heel erg veel energie heeft gestoken in “over” hem heen te komen, terwijl ze dat eigenlijk niet wilde. En ook helemaal niet kon. Maar dat ze dat moest van zichzelf, omdat het ’t volwassen ding was om te doen. Omdat ze dacht dat ze zielig was, of dat iedereen haar zielig zou vinden, als ze als het ware overbleef.
Maar dat is helemaal niet zo.
Dat is niet zielig.
Want als je vasthoudt aan dat wat je diep van binnen weet – dat je hart al vergeven is – dan ben je juist helemaal nooit alleen.
Op dit moment heb ik geen katjes. Dat heeft een aantal redenen, en er zijn geen garanties dat ik ooit in de positie zal zijn dat die redenen ooit allemaal opgelost worden en ik het weer aandurf, of dat ik me ooit weer zeker genoeg zal voelen dat ik ze een goed huis kan bieden.
Nee, geen goed huis; een perfect huis.
Met een mama die er altijd voor ze is, en ze zowel veel liefde als aandacht als medische zorg, dieetvoer en 8 uur gegaarde scharrelkip kan geven als dat nodig is.
Het mag ze aan niets ontbreken.
Maar het feit dat ik weet wat ik wil, en het verlangen naar die diertjes niet verloochen, dat geeft richting aan mijn leven. Enige tijd geleden dacht ik dat ik wiskunde docent wilde worden. Het is een beroep waar ik goed in zou zijn, en dat ik ook leuk zou vinden.
Maar het kwam niet van de grond.
Ook hier waren meerdere redenen voor, maar één is waarschijnlijk dat een werkleven buiten de deur voor mij niet strookt met de stay-at-home mom levensstijl die ik wil voor mijn toekomstige poezenbaby’s.
Die wil ik de hele dag verwennen.
Ik geef wel drie keer per week bijles nu, maar dat is gewoon leuk om te doen. Het is geen opstap naar een baan in het onderwijs.
Maar als ik een “Jennifer” had gedaan? Dan had ik mezelf gewoon heel hard geconcentreerd op alle leuke dingen in een baan in het onderwijs, en mezelf wijs gemaakt dat dit echt is wat ik wilde. En dat mijn tijd met Max en Willem fijn was geweest, maar dat ik er nu overheen was, en ik heel blij was met mijn nieuwe leven.
Dan verslond ik talloze superleuke onderwijsbanen om uiteindelijk in februari 2031 het vaste contract van “mijn” droombaan (nou ja, andere mensen hun droombaan) dat ik drie jaar daarvoor had veroverd, op te zeggen.
Ik ging weer yogajuf worden en poesjes nemen.
Dan zou iedereen zeggen:
“Had dat dan meteen gedaan.”
En terecht.

~Suzanne

ps: wie ziet waar juf een rekenfout heeft gemaakt, krijgt een sticker

Advertenties