Yoga kent geen regels: de diepere betekenis van Creative Flow

Op de eerste lesdag op de yogaopleiding leerden we:
“Yoga kent geen regels.”
Wat niet betekende dat wij geen regels leerden, want als je hakken zei in plaats van hielen dan kon je fluiten naar je diploma. En ook dertien jaar na dato ben ik nog steeds zo gebrainwashed dat ik dan denk: “En terecht.”
Maar goed.
De basis was dus helder: yoga kende in principe geen regels. Die waren zelf bedacht.
De eerste keer dat ik overdacht hoe yoga zonder regels eruit zou zien, was dan ook niet op de yogaopleiding. Daar had ik helemaal geen tijd voor, want ik wilde het ding in vier jaar af hebben, wat me als enige van mijn jaar ook echt lukte. Maar dat betekende dus wel dat existentiële vragen zoals:
“Wat is yoga?”
Achteraf nog beantwoord moesten worden omdat ik alleen wist wat ik op die vraag moest antwoorden om mijn papiertje te krijgen.
De aanleiding voor deze tweede ronde waren de timelapsvideos van Meghan Currie. Zij filmde haar twee uur durende practice, en perste die in een yogafilmpje van zeven minuten.
Op haar YouTube kanaal kun je meerdere timelapses vinden.
Hoewel ze in interviews aangeeft dat haar dagelijkse practice altijd uit ongeveer dezelfde oefeningen bestaat, en je dus zou kunnen spreken van een systeem, is dit niet de indruk die je krijgt van de timelapsvideo’s.
Er zijn “signature moves” van Meghan, manieren waarop de ene in de andere houding overgaat, maar als je al haar filmpjes naast elkaar legt zijn ze allemaal anders. In haar practice zit dus wel ontwikkeling, of misschien is het iedere dag wel anders.
Meghan doet poweryoga yoga, of vinyasa yoga, dus het is natuurlijk sowieso totaal anders dan hatha yoga waar de oefeningen wel allemaal los zitten. Maar zelfs voor vinyasa yoga kun je zien dat ze volledig random is, in hoe lang ze in een houding wil blijven. Of de volgorde waarin ze ze doet.
Meghan Currie is voor mij de belichaming van:

Yoga kent geen regels.
Hoe je yoga moet doen zonder regels, of waarom je dat überhaupt zou willen, daar wordt natuurlijk nooit over gesproken. Dit heeft een aantal redenen.
Ten eerste is het vanuit andere disciplines gebruikelijk eerst de regels te leren, en er daarna pas vanaf te wijken. Zoals je bij tekenen eerst binnen de lijntjes leert kleuren, voor je je innerlijke Picasso de vrije teugel geeft.
Bij yoga zou je kunnen stellen dat creative flow komt nadat je de basis onder de knie hebt.
Behalve dan dat dit zelden gebeurt, en er meestal meer regels bijkomen waar je yoga óók nog allemaal aan moet voldoen. Maar als er yogascholen zouden zijn die Creative Flow zouden stimuleren, dan zou het ná de basis komen.
De tweede reden is heel simpel:
yoga wordt gegeven in groepslessen, en daarin kun je geen creative flow geven. Hooguit kan de docent geen papiertje bij zich hebben, en lesgeven vanuit het hart. Maar of dit voor de cursist zo n groot verschil maakt is de vraag.
We zullen het zien, ik doe het deze week in de les ;)
Dus het begeleiden van Creative Flow is onmogelijk, tenzij je het zou doen op een manier waarop je een danser beoordeelt op zijn uitvoering.
Zoiets.
Creative Flow is daarmee de ultieme individuele practice:
Je doet hem zelf, vanuit je hart. Als je individuele begeleiding hebt van een docent, kun je het hebben over de ervaring ervan.
Hoe was het om je ogen dicht te doen, en te ervaren wat van binnenuit kwam?
Meer valt er niet over te zeggen. Je kunt het onmogelijk fout doen, hooguit constateren dat je “niet in flow” bent, of teveel nadenkt. Dan is het interessant om na te gaan of je die innerlijke staat van Zen eerder bereikt als je juist wél een papiertje naast je mat hebt.
Of een video om mee te oefenen.
Of dat creative flow eigenlijk prima is, maar dat het je alleen meer bewust maakt, van de gedachtes in je hoofd. Omdat je niets hebt om te volgen.
Creative Flow, het loslaten van regels en doen wat er vanuit binnen komt, is niet alleen een yogastroming: je zou het kunnen doen bij alles wat er uit je handen stroomt.
Doe je meer op een dag als je niets plant (hoe schrijf je plannen?)?
Of doe je meer als je een schema volgt?
En hoe voel je je erbij? Wat geeft de grootste voldoening, de meeste Zen?
Zelf ben ik erachter dat ik zonder agenda, zonder regels, veel méér doe, dan als ik werk met een vooropgezette tasklist.
Jammer dat ik dat vijftien jaar geleden niet wist.
Anders had ik de opleiding in drie jaar kunnen doen. 😂

Join the tribe 

Wil je op de hoogte blijven?
Like dan
Facebook M Yoga,
subscribe op YouTube of
schrijf je in voor het blog.

Advertenties