De kleine Pancratius. Met zijn afgehakte hoofd.

Mijn moeder en mijn tante begonnen er allebei over:
De IJsheiligen.
Mijn tante wilde het bloemzaad zaaien dat ik haar had gegeven. Ze mailde dat ze had gewacht tot de IJsheiligen waren geweest.
En mijn moeder vroeg of ik kon helpen de citroenboom buiten te zetten. Want De IJsheiligen waren geweest.
Ik vroeg haar wat de IJsheiligen waren.
Dit bleken vier heiligen, vanuit een systeem dat iedere dag een heilige heeft. Als de dagen van de vier IJsheiligen zijn geweest, mogen de kwetsbare planten naar buiten.
Ik vond het frappant dat zo’n gebruik binnen één generatie van ontkerkelijking al in de vergetelheid was geraakt. Dit leek me een goed onderwerp voor mijn yogablog.
Dit blog dat je nu leest zit al een tijdje in rustig vaarwater omdat ik niet zo goed weet wat ik ermee moet. Ik had een routine van het opnemen van Coffee Talks voor YouTube, en postte deze filmpjes daarna hier als blogpost.
De Coffee Talks waren onderdeel van mijn online yogaprogramma waar ik me helemaal de tandjes voor werkte. Toen ik van plan was opnieuw het weekend en zelfs een vakantieweek door te werken “want dan kon ik lekker vooruit werken” vond God het wel welletjes en stopte hij mijn duim tussen de deur.
Zo.
Ga jij maar even nadenken over wat je met je leven wilt.
Het was duidelijk geen protestante God want die had mijn werklust vast beloond met het vooruitzicht van een plekje in de hemel.
Sindsdien wist ik het allemaal niet meer precies, maar ik stopte met het online yogaprogramma. Ik maak nu alleen yogaschema’s, want dat doe ik al sinds ik mijn eerste yogales heb gevolgd, twintig jaar geleden.
Dat is geen werk. Daar kwam ik wel mee weg. Zolang ik ze maar maakte als ik er zin in had en niet lekker vooruit ging werken in mijn vakantie.
En af en toe schrijf ik een column.
Ik heb ook een keer twee Coffee Talk filmpjes opgenomen, maar alsof de duvel (?) ermee speelde, zat er een witte waas over de lens.
Het eerste filmpje heb ik nog wel gepost, maar de tweede zou ik opnieuw doen. Behalve dan dat ik dat nooit heb gedaan….
Nee, ik was echt nog een beetje aan het zwabberen. Maar een column over de IJsheiligen, daar kon niet veel mis mee gaan.
Tot mijn moeder begon te vertellen wie de IJsheiligen waren.
Er bleek een veertienjarig jongetje bij te zitten, dat als kind zijn ouders al had verloren (dit is te zielig! en t staat niet eens op wikipedia! waarom weet ik deze gruwelijke details!) en daarna onthoofd werd omdat hij zijn geloof niet wilde verloochenen.
“Dan kan ik er niet over schrijven,” zei ik spijtig. “Het yogablog mag alleen maar gaan over luchtige onderwerpen. Niet over onthoofde kinderen.”
Dit in tegenstelling tot mijn andere blog.
In de vakantie, bij gebrek aan “werk”, ben ik voor het eerst een dagelijks blog begonnen voor mijn schrijversaccount. En dit gaat over alles waar het hier niet over mag gaan. Daar is het bij wijze van spreke, hoe gekker hoe beter. En ik schrijf daar iedere dag. Het is echt een ouvre.
Maar dit is niet zonder risico’s.
Vannacht en vanmorgen voelde ik me angstig, want ik keer mezelf iedere dag binnenstebuiten voor dat spannende blog. En na een maand begon het zijn tol te eisen. Uiteraard moest de spannende post van vandaag daar over gaan:
Over de doodsangsten die ik uitsta, en dat ik toch doe wat ik doe, regardless. Maar na een uur had ik zo n pijn in mijn hart en op alle andere plekken waardoor er allerlei andere alarmbellen gaan rinkelen, dat ik moest stoppen. Ik schreef alleen een kort bericht dat er geen spannend blog was, en waarom, en dat ik nu in bed ging liggen om te wachten tot mijn lichaam zichzelf weer herpakt had.
Ik kende het gevoel: ik heb het vorig jaar ook een aantal maanden gehad. En ik wist dat zo n aanval wel een uur kon duren.
Ik klikt op “publish”.
En weg was t!
Niet alleen de blogpost: ook de pijn.
Ik was weer helemaal in orde.
Ik schudde een beetje met mijn lichaam. Een beetje zoals je een voorwerp uittest dat je net gelijmd hebt, en je niet kunt geloven dat het echt goed vast zit. Maar ik was echt dik in orde. Ik durfde het er niet op te wagen de blogpost alsnog af te maken: dat leek me te risicovol.
En ineens dacht ik weer aan de IJsheiligen en de Heilige Pancratius. Misschien kon ik daar een blogje over schrijven. En ineens zag ik heel duidelijk waarom dit blog alleen over veilige, fijne dingen mag gaan:
omdat het echte leven al eng genoeg is.
In elk geval dat van mij.
.

Join the tribe 

Wil je op de hoogte blijven?
Like dan
Facebook M Yoga,
subscribe op YouTube of
schrijf je in voor dit blog.
Je vindt de subscribe button waarschijnlijk ergens rechts.

 

Advertenties