Mediterrane Pinkstertip op 30 min rijden van Nijmegen. Perfect voor als t precies 25 graden is.

Wageningen: Het groene plukje links is Arboretum De Drijen; hier vind je de Amerikaanse reuzenbomen Meta Sequoia, de bijna uitgestorven Drentse wolpluis, het restaurant (de ingang zit in het beeldenmuseum) en pauzerende medewerkers van de Universiteit Wageningen die ook van over de hele wereld komen. Het park rechts is Belmonte. Ondanks de hoge ligging is het er windstil. Door de warmte, de hoge ligging en de mediterrane bomen, waan je je in Spanje. Er staat ook een ijscoman. Beide parken zijn gratis. De Drijen sluit om 17.00, Belmonte pas bij zonsondergang.

Ik appte aan degene waar ik vandaag mee op pad ga:
“Ik zie je morgen! Ik ben nu in Wageningen bij het Arboretum!”

En ik zette er een lachende emoticon met traantjes achter. Ik had daar zelf namelijk erg om moeten lachen. Ik vroeg nog aan mijn moeder, nadat ik me bijna een hernia had gelachen:
“Maar zonder gekheid, je spreekt het natuurlijk anders uit. Het is vast Arbohruhtum.”
Mijn moeder keek verbaasd.
Nee hoor.
Het was gewoon Ar-bo-reet-tum.
Ik bleef er weer bijna in, zo grappig.
Ook mijn vriend met wie ik vandaag uit ga reageerde onbewogen:
“Daar ben ik pas geweest! Je hebt er hele mooie Rhododendrons.”
Daar had ik nog niet op gelet, maar het klopte. Je breekt je nek over de Rhododendrons in het Arboretum Belmonte, het grootste van de twee botanische tuinen.
Maar wat me vooral aansprak was de zwoele, stille warmte. Het was net een park in Spanje tijdens siesta: met toeristen die ijsjes eten.
De reden dat ik het een Pinkstertip noem, is omdat het vandaag Pinksteren is, maar ook omdat het de perfecte temperatuur is: midden twintig.
Dit krijgt in Belmonte net dat zetje naar boven, waardoor je je op vakantie waant.
Het andere kleine park, de Drijen, ligt op loopafstand ervan en is veel rustiger. In de vijver zitten parende kikkers en staat Drentse wolpluis, wat buiten Drenthe uitgestorven schijnt te zijn.
Ik was met mama op pad, en die weet dat soort dingen. Maar als je tegen haar zegt dat ze zoveel weet, dan zegt ze:
“Ja ik ben zoooo vaak in Drente geweest. Dan ken je die Drentse wolpluis op een gegeven moment wel.”
Ze wees in de Drijen ook naar de grootste bomen ter wereld: de Meta Sequoia.
“Die hadden wij ook in de tuin vroeger. Dat kon natuurlijk eigenlijk niet. Zo tussen de bungalows.”
Meta Sequoia? 
Het woord kwam me zo bekend voor!
“Volgens mij heb ik een liedje dat zo heet,” begon ik peinzend in mijn Spotify te browsen.
We gingen zitten op een bankje, zodat ik de tijd had het erbij te zoeken. Ik kon Meta Sequoia zo aan haar laten horen: Hij stond nog bij de gedownloade nummers.
Ik had hem een paar weken geleden gebruikt in de Pop Quiz yoga: dat is een poweryogagroep op maandagavond, waar ze liedjes raden tijdens het yoga-en.
De gitaarklanken van Harry Sacksioni klonken zachtjes onder de grote bomen.
“Ik had hem in de Latin lijst gezet. Ik dacht dat Meta Sequoia Spaans was.”
Er zoemde een hommel om ons heen.
“Kijk een bij,” zei mama. “Moet je die niet wat te eten geven?”
Vorig jaar had ik altijd suiker bij me, voor uitgeputte bijen en hommels. Maar dit bleek nog knap lastig. Sowieso: niemand wilde het suikerwater, wat hun redding zou moeten zijn.
De hommels willen de suiker straight-up.
Maar bijen die willen en geen suikerwater en geen suiker. Die gaan liever dood. Daarom had ik een keer een weiger-bij in een kauwgomdoosje meegenomen naar huis en daar honing gegeven. Dat vond hij heerlijk. Hij ging languit op de honing liggen, en als ik weer bij de rand terugzette, liep hij er weer bovenop.
Maar hij was wel een successtory, want later was hij wel weg.
Sindsdien had ik altijd honing bij me, in plaats van suiker. Want dat lustte iedereen. Maar daarna kreeg ik ook met de honing wéér een weigerbij. En toen zat ik wel met zo n afvalkuipje midden in de natuur.
Ik zag t niet zo zitten om met zo n kuipje aangebroken honing in park de Drijen te zitten, om een hommel te voeren die hier toch een overvloed aan eten zou moeten kunnen vinden.
“Ik zie een beetje de zwakke plek in mijn systeem,” zei ik tegen mama. “Ik moet gewoon ook suiker bij me hebben. Want dat kan ik zo geven, ook als hij niet in levensgevaar is. En dan is de honing voor noodgevallen.”
De hommel was inmiddels op een perk uitgebloeide planten met witte bloemen gaan zitten. Het was niet helemaal duidelijk wat de voedingswaarde was, maar hij was in elk geval warm.
Dus mijn Pinkstertip is:
Ga naar Wageningen naar de twee Arboreti.
meenemen: suiker, honing, geld voor een ijsje
En je moeder, mocht je toevallig ook zo’n leuke hebben als ik.
.
De Pop Quiz yoga is voor als je al langere tijd bij M Yoga zit – maar informeer gerust naar de mogelijkheden. 

Join the tribe 

Wil je op de hoogte blijven?
Like dan
Facebook M Yoga,
subscribe op YouTube of
schrijf je in voor dit blog.
Je vindt de subscribe button waarschijnlijk ergens rechts.

Harry Sacksioni vertelt ook over zijn moeder aan het begin van deze uitvoering van Meta Sequoia: 

Advertenties